what you are looking for ?

wtorek, 30 lipca 2013

Art in age of electricity - the revolution of 68'

      Ludzkosc sie zapewne nie spodziewala co przyniesie nowy wynalazek roku 68' - Internet. Jakby niepatrzec juz w epoce renesansu Francis Bacon w "Nowej Atlantydzie" wspominal o wynalazkach i zjawiskach ktore nie sa zadnym novum we wspolczesnym swiecie.  Bacon, wspominal takze o czyms na wymysl wspolczesnego internetu.
       Humanity probably did not expect what the new invention of '68 ' will brings- the Internet.  Already in the Renaissance, Francis Bacon in "New Atlantis"  recalled about inventions and phenomena which aren't novelty in the modern world. Bacon also mentioned something to come up with the modern Internet
      Zanim internet, to jeszcze radio i telewizja. Przeskakujac troche dalej na osi czasu, mamy Twittera, Facebooka i Instagram. Wszystkie informacje biegaja dookola globu z predkoscia swiatla !
          Before the internet, it's still radio and television. Jumping a little further on the timeline, we have Twitter, Facebook and Instagram. All the information  runs around the globe with the speed of light !
        Andy Warhol -mowil ze w przyszlosci  kazdy bedzie slawny przez 15 minut, to dziwne ale tak sie dzieje. Artystom jest teraz o wiele trudniej, wszystko z powodu szybkiego obiegu informacji ujednolica sie i jest szybciej przetwarzane. Juz nie ma tak kiedys, ze muzeum i widok artefaktow zapieral nam dech w piersiach. Wszystko mozemy sobie przejzec w internecie, takze obrazy - kazdy indywidualnie, moze byc w tej nowej przestrzeni wystawowej wart uwagi tylko przez chwile.
         Andy Warhol- said that  in the future everyone will be famous for 15 minutes, it's strange but it happens. Artists are now in the much more difficult situation, everything dues to the rapid flow of information and unifies are quickly processed. Already its not like in past, that  the museum and view of  artifacts take our breath away. All we can view /share by the Internet, also images of masterpieces, random uncovered canvas - each individually, it can take a part in this new exhibition space... and being worth a look just for a moment.
      Zastanawiam sie czy dobrze sie stalo, ze cale zycie rowniez to artystyczne przenioslo sie do sieci. Wszystkozostalo zredukowane do impulsu elektrycznego, spotykamy sie w sieci, kupujemy w sieci, obrazy tez ogladamy w sieci. Jaki to ma sens, kiedy jestesmy pozbawieni zapachu farby, zycia codziennego obrazu w roznym swietle. Nawet w tym pieprzonym Luwrze w wiekszosci sal, oswietlenie jest nie naturalne, meczace jakby wrzeszczalo, Schnella Schnella ! bo zaraz zamkniemy wam ten supermarket, tu sie nie kontepmluje - tu sie oglada.
       I wonder whether it is good, whole artistic lifeforms moved to the network. Everything is reduced to an electrical impulse, we meet together on the net, buy on network, also we watch images on the web. What's the point, when we are deprived of the smell of paint, the  everyday life of a piece viewed in a different daylight time. Even in the fucking Louvre in most rooms, lighting is not natural,like light is screaming tiredly : Schnell Schnell !  soon we will  the supermarket, it's not a place for contemplating - here You must watch.
       Muzea niewatpliwie dopadl kryzys. Ten kryzys wyraza sie w naszym zasranym Lifestylu, poszedlem do muzeum, zobilem sobie zdjecie na Instagram. Mimo iz kocham luksus to widze obecnie rozwarstwienie sie i szkode jaka wyrzadza sztuce nieumyslne epatowanie lusksusem.    
         Museums undoubtedly caught the crisis. This crisis is expressed in our fucking Lifestyle, I went to the museum, took the photo on Instagram. Although I love luxury and I see the current stratification in  and hurt caused to art by unconsciouss luxury epatation.
       Luksus, Luxuria z jezyka lacinskiego oznacza proznosc. Powstawanie takich programow jak The Next Great Artist, czy przenoszenie Luwru do Dubaju czyni tyle, ze wiekszosc ludzi moze zachwycac sie zaledwie podmuchem luksusu. Medialna sraczka i popularyzacja sztuki, uszmatowienie jej do pozycji lifestylowego gadzetu dziala glownie na niekorzysc rynku sztuki i mlodych artystow.   
        Luxury, Luxuria of the Latin language is a vanity. The establishment of such programs as The Next Great Artist, or moving Louvre to Dubai causes that, most of  people can only admire the breath of luxury. Media diarrhea and popularization of art, doormating it to lifestyle gadget  position works mainly in detriment of the art market, and young artists.
       Ten mechanizm dziala w bardzo prosty do przewidzenia sposob, jezeli jeden artysta jest popularny to cala masa zarazona jego popularnoscia zaczyna go kopiowac. Czasami wychodzi z tego nowy nurt, szkola - nie wiem czy  mozemy mowic o nurcie artystycznym w skali globalnej, gdyz dostepnosc materialow do przetworzenia, jest tak wielka , ze dzisiaj to wlasciwie wszystko jest modne. Pop-Rokoko.  
       This mechanism works in a very simple way to predict, if one artist is popular the whole mass  infected by his popularity starts to copy him. Sometimes it comes out of this new trend, the school - I do not know if we can talk about the mainstream art on a global scale, because the availability of materials runs to processing, is so hudge that today is actually everything in fashion. Pop-Rococo.
      Chodzi tutaj o stwarzanie pozorow, wielkiej sztuki. Nalezy rozroznic czym jest moda a czym swiadome kolekcjonerstwo. Od 2011 roku na Polskim Rynku sztuki nastapil boom, wielu mlodych kolekcjonerow mam szczerze gdzies, poniewaz to co widze to nie sa ich wybory, to jest to co widzialam w kilku modnych szmatlawcach. Globalizacja niesie wiele pozytku jak i szkody, ale ulegajac mechanizmom przystosowawczym do formowania sie spoleczenstw w internecie, mozemy stracic zywy kontekst : pomiedzy jednostka a sztuka ,stanie cala masa poradnikow, instagramow, facebookow, gazet promujacych artystow jak produkty - jak dziwki.
         It is about making apperance of great art. Its necessary to distinguish between what is  fashion and whatconscious collectibles. Since 2011 Polish have art market boom, many young collectors honestly I scorn, because that is not what I see in their choices, this is what I saw in some popular rags. Globalization brings great benefit and harm, but yielding to the mechanisms of adaptation to internet society life, we can lose lively context: between the individual and the arts, will whole bunch guides, instagrams,facebooks, newspapers promoting artists like products - like a sluts.
      Produkt nie jest do konca zly, Andy Warhol czy Lichtenstein maja prawo do swojej wiecznej slawy, ale cos co jest tylko marna kopia ich tworczosci sprowadzona do marnego chwytu marketingowego : Maluj jak Koons, nie jest niczym odkrywczym. Bo co mi Pani chce powiedziec, ze tez potrafi Pani malowac z taka sama precyzja jak Koons, ze jest Pani jego kserem ? Gdzie jest dialog ?
       The product is not to end bad, Andy Warhol and Lichtenstein entitled to their eternal fame, but something that is just a lousy copy of their work reduced to a poor marketing grip: Paint like Koons is nothing revelatory. What do You want to tell me Young Lady that you can also paint it with the same precision as Koons, are you his famous xero ? Where is the dialogue ?

poniedziałek, 29 lipca 2013

Interview with Lukasz Ratz



1.I would not asking what art is for you, I know you are creating for your own pleasure. I'm interested in what is art, as being in your opinion?

Probably I dont understood your question but I will try to do my best :)
Art is a game. The game where the idea is to break the rules. If someones is unpredictable, unexpected movement wins propose creative - what a joy! Movement is documented mental representation, or the way of constructing these representations, which may be presented in any way that will ableing the consumer to reconstruct the pieces of this representation or the creationistic algorythm . So, that may be all everything - I am relativist on this issue. Context is important - its volatile,it changing the meaning - one object, the action is something else, is an art, or chance fortuity, scandal, improper behavior, madness or genius discovery – all of this is controled and seted by the community. But I think that focusing on what the art really is, what entity, and what laws govern it - is a misunderstanding because it is an attempt of overemancipation of the rules based of possibility of its in. And that is a trap, creationess of distinctions and limitations are a baricade for the imagination. Even the game described here is a trap, because instead of freely associate with each other elements in your imagination you begin to wonder does it's interesting enough? does it different? You will record a repeatability, principle and stop constructing stayed with nothing, and you waiting for the moment of blessings will come, inspiration, insight or even answer – but those bewaited moment could never happen. So, art as a
which are stimulated by political, marketing treatments , and they can descript the same value to extremely different things. Therefore, the art market is for me a kind of deception, the creation of artificial hierarchy based primarily on money and mythologizing based on overly intellectual aesthetic views without rational justification. Talented people are a lot but the most talented (surprisingly! Sic !) Are those in which someone invest, giving them time to have produce the right amount of objects, actions. It is directed either by accident or skillfull pr of himself but rather ,rarely, if ever at all, it just only an objective measure of unique creations of these manufacturers. I can not imagine how would look the beauty measurement. Doe anyone had ever seen an elections miss? - you will perfectly understand what I mean. A biological attractiveness seems to be more real and measurable than attractiveness, valence of being strightly kind of a purely intellectual, conceptual nature... It's easier to imagine a measure of uniqueness but the truth is that, if there is something very special so no one is able to understand at the time when it hatches, simply because there is no conceptual framework in order to capture, comprehend, understand, appreciate there is no filter, matrix for such models as such it is an art that has no author, or have too many of them to anyone stand out, because such is the art, which is not signed or made by a program or machine, for example, some of the works realized itselfs in periods of time that no one is not able to focus on the observed right now. Probably somewhere now the real art is born, not masturbational craft as mine, and for a long time we do not have a clue about this newborn. Its comparable with the change of paradigm in science – currently prevailing theory can be blind to what we do not assume ... Also, above all, experiment and construct without excessive attachment to the theory. And primarily, I think we should get rid of the word 'art' or give up at least this hollyfucked connection. And referring to the first part of your question - I'm not doing this for fun - this is what I'm doing is exhausting, frustrating and difficult. I do it because it's interesting and not because it enjoyable. It's nice to end up doing it, and have it well done ... and that is the art of someone else's definition, the insanity of some diagnostic guides not me interesing me at all.


 
2. Do you think the truth is practical? in the context of your oeuvre.

        I do not seek the truth in art ... I do not think we have an insight into the way things really are. We have our own models of reality in art and science, and they are important as just  so far as we are useful, as long as we can so that change your future. This engineering manipulations and practical consequences for our knowledge shows us the limits of our understanding, our deterministic freedom. And I'm thinking about art as the adaptive experimentation with representations of the mind. The more you understand those are the absorption, the more fluent you produce can then decipher what surrounds you. It is very practical, relaxing the role of art ...





3 .Why does lunatics are so important for society?
 
         Madmans or madness  are the extremes of all kinds. We are social animals and we have a norms regulating  many aspects of life standards, and probably a large part of them are evolutionarily justified. Incest is a threat to the children, aggression, and lie not helps to carry on for common interests, religious rites probably helps to maintainin the community  that are just simply valuable - people who break these rules are excluded. This has its advantages.
       Altough Norms cuts everything that is sticking out. Both the plus and the minus. Crazy People are different - catatonic, paranoid, manic or depressive but always able to shake the stable order, and it is extremely good. This allows you to look at the reality of other non-harmonized social perspective, the extremely personal touch can make an act of heroic, revolutionary or even criminal, and in both cases we find that the spectrum of states of mind - what is in the minds of these so-called normal people, what is unseeable on social show during  the meeting their community and what is evidently in their minds  because the potential for being mad contains in itself all. This allows us to prevent ,by revealation of what is the origin of degeneration, or induce the development of creative features looking at the biological and cognitive reasons for this lie. Wander through the Louvre or the Prado always wonder how much you have to spend creators to work arose. Typically, broke taboos convention devoted to the weight of time, money, often without a guarantee that anyone will appreciate, understand that they will pay for the masterpiece. At the same time I know that so far can be so popular because their work is so strange, depict quite unusual mental representations. They were not normal people in any sense. If they were normal would not have risked so much. Likewise, researchers who test drugs themselves, expose themselves to extremely dangerous conditions just to get the result. It's all a form of gambling. Normal people are sitting on the couch bite and kill themselfes by chips, beer and other shitty junk food bilaterally in the same time  work a few hours a day doing something that is certainly needed  fo somebody ...
          Another thing is that popular ideas are rarely the most rational. Especially in Poland. I'm mad because i can speak and think fluently with a sense of a light about  nuclear energy, gmo, homosexual relationships, in vitro, abortion, euthanasia, experimentation on stem cells, etc., and it's crazy when I say this even among educated people, and I say yes Since you'm a cartoonist and not scientist, so I give voice scientists and lean not on intuition or some faith and they mostly do not see this as a real threat and limiting the range of spectacular features in conventionalism human suffering off. This is also a crazy in our society, but the benefits for all of us would be great if these issues were not controversial.
        But while this is not a glorification of madness. Crazy People are not saints or geniuses that can not be simplified so-this is a stereotype and schematic thinking. Extreme states of mind do not always lead to something constructive. You can be a savant and not be aware of his genius and never use their abilities in a meaningful way, you can have an imagination, allowing extremely complex representations but afraid of them and never processed them for artistic purposes, were never documented drowning in them forever . Extracting a category of accidental genius and call it - schizophrenic serndipity - schizophrenic accidental discovery is when you generate through their madness large number of hypotheses, delusions, history and ideas that by their very number and strangeness are starting to emerge as those that can be cognitively enriching and solution concepts can accidentally fit as rozwiąznaie zagedek which does not necessarily have to deal with schizophrenic, but it can be done with a much smaller share of consciousness than when looking for answers to consciously asked myself a specific question, with careful work on the methods of investigation of the truth .. . There are schizophrenics who are suffering and will never have a chance to get  many pleasures of this daily life. They should b healed and not carrying. I am  still on  pharmacology and I believe that a large percentage of Fools (though not all) is actually impaired brain chemistry, no anatomical changes or damage. Although it does not have a designated biological marks that allow one hundred percent effective disease state are studies that show genetic differences, differences of gene expression in the brains of healthy and sick, the differences in blood tests at the end of the differences in the brain observed during studies fMRI.
So crazy in the social, psychological and The biological is not the same but regardless on what the plane would not consider watching wreidesty, states a unique learning certainly very much - as they arise and why, and it can be used ...




 
4 You are not a popular artist, it hurts me because I really appeal your art, but maybe that's because we both have different abilities to see the world in a diffrent more lighter way . Is that your unpopularity in the art market can be explained by the existence of a truth gap that can not be put into words, and between what you play with imagination and what you draw?

       I do not know if I have any special abilities ... I do not think so. I ceased to be interested in the art market when a large exhibition at the CCA has not experienced any positive consequences besides an interesting review in the Weekly common that finally not interest me at all, and a critical assessment of my work in circulation (which I think is just a source of pride). Nothing sold nor any photos not postponed promote me. I ceased to be interested after I sent hundreds if not thousands of emails to Warsaw and Berlin gallery and got maybe two more comprehensive responses that were negative. I dont care for people whos dont care for me. And as for the vulnerability and inadequacy of descriptions of my imagination ... I want to document their state of mind and not especially interested in how to be a good, nice, beautiful and attractive. I want maek it  as precisely as itpossible but no longer of interest to me is how it is presented, but rather the idea is to make it reflect as accurately as possible to give the spatial structure of the objects that appear in my mind and on the symmetry I'm rather pleased. Over time, imagined and presented it becomes increasingly the being an object itself. I'm interested in that show, and for me personally, no matter how it will record. The fact is that the viewer would be better that these objects were pleksi  as I imagine them to have given a flattened, 3D because not everyone is able to read properly in 2D. But what do you do? This would be a huge investment ... Maybe this is the reason why no one wants to buy there. It is possible that many discouraged that openly say that I have nothing to say to that is pure abstract forms, and that it does not mean anything. People expect the history, mythology, masturbating in this whole sham erudition, talkative justifying their shitties. I do not lie. Is empty. Little harbor any symbolic meaning, sometimes the titles refer to my interests but that does not necessarily mean that the individual drawings, some content it contains.
        But really - it's whether anyone likes it or not does not matter to me in the slightest. If you do not sell a single work that I do for myself not upset me in the slightest. I am not a dealer, salesman'm doing everything I can to make it show, but I will not expose fawned to people who are not able to two sentences in the mail, or maybe even a new view portfolios, review the contents of my website. Maybe a matter of art dealer, Menago or another wizard can be a shitable matter what I do. It does not matter. The main thing that I'm doing exactly what I want and how I want. Sometimes, of course, I would prefer to use more duraeble materials, sometimes I'd rather live with what I do more than 15y.o. but I realize that it all takes time ... Finally, the situation suits me when my employer does not have anything to do with art and do not need to meet in what I do anyone's terms, when the reign himself in his empty court. Gallery, curator of the choices are limited, selection and evaluation - without exaggeration, it's better I play in the sandbox of my imagination.




5 .Where exactly are the limits of absurdity?


Consciousness itself is so paradoxical and absurd to think that there is no point of absurdity! Absurd in art has its limits is bored quickly. When you can say anything and random sentences are put on a par with the dissertation, dissertation or other artfully composed work. At the same time absurd is the freedom and the realization that I can fuck your ass any text that will not be amused no one but me is pleasantly adorable and I like to use this opportunity. I like that I do not have to explain this to anyone, even his psychiatrist as I do on paper drawing in experiments as part of a growing, cultural games. That's why I'm attracted to absurdity. This is a relaxation of the limits, greater flexibility in thinking. But this absurdity is only on the semantic level, at the level of content. If absurd, grotesque paradox would form the foundation for which I imagine would not have their structural, architectural coherence. There is no randomness. Moreover, the absurdity ends when climbing up on the meta level, I try to explain his party. Because it's absurd that I make things does not mean that it is all in my head. Saying that cultivate kulfonizm, schizo pop in a playful paradox manifests the existential situation - they exist, and while this is almost the only knowledge you have and most of what you think you know about the world is your own imagination and interpretation of the facts and if you have You will discover something meaningful is usually the case, you can not understand. It's funny, it's tragic that provokes my epileptic, comical reaction. The limit of the absurd is a way realizing its symmetry breaking, order, the way I understand the absurdity, the way I understand the randomness, the way we understand the ridiculousness significance. Every time limits us but variable to some degree by the algorithm. which we think ... It is possible to read it can be seen, it is possible to realize a certain degree ...
 





 6. We made a time and make social coming out if it comes to our ailments, not yet attacked us ONR but still I think that we do something good for the nation, for the arts with them even though it can not see and can not see it. What do you think about this?Hehe. Approx. I do not care because it's a nation of abstract structure which przraża me - that this matter, which the armor and presses the red button firing nuclear warheads and thinks it is great and it's hell in the name of tangible gods, ojzczyzn worth to sacrifice life. ugh .. Do not identify with 40 million people, or with six or seven billion. I can sympathize with someone you know and understand so if I'm doing something for someone that for the handful - though here I do not know whether inflated hehe. Coming out schizofrenia this is my rebellion against the label, which is difficult for me after readings in psychology and psychiatry to identify the end. I'd be diagnosed as bipolar. In any case, I do it for myself, I perceived it to be better, more fully. By the way, this type of affliction you consider at some point in terms such as true, false, objective, subjective, rational, irrational - and of course all of this may seem overly lofty and pompous but it seems inevitable to understand his situation. Then you discover a few things - what you think is not dependent on your will, the quality of the thinking of this does not depend on, you can not objectively judge their own behavior third person  therefore systematically increasingly distance themselves from their own beliefs and stop believing in their interpretations because they perceive how far they deviate from reality, or to put it more precisely to the way people perceive the reality around you. When this is realized, when I finally narzucisz wearing this distance, skepticism, cognitive defeatism, hygiene, discipline in thinking, castrating himself of blame to discover the truth that delusions, paranoia, no verification of their beliefs is not something that affects only the insane, that to varying degrees, it affects other people, that they do not use such preventive treatments, not leach errors and sometimes they cultivate. Everything would be ok if they called it art, and laughed at it when someone does not understand at the same time not trying to be Podług its aesthetic law. Madness you realize that the greatest folly of holiness - any cognitive rigidity, petrification closure of the changes, upgrades - because it is the essence of madness, this separation, fractal representations mental swelling that does not confront the reality and the people around you, the longer you persist in this, the more impaired communication and incomprehensible model that are creating. I this is nothing stable, clinging to some identity is dangerous because you are not capable to reflect in the mind smoothly changing reality. As if to feel anxious in any Windows 98 PCs to keep forever and ever amen and karalibyśmy all who dare to tamper with the system that we would not have achieved anything zesrali. ONR-sheep nationalist and devout believer that the mentally ill are unpredictable, irrational, incurable, it is zero Ones and that it was authorized to exclude any of discourse publiczengo these are the people who do not update their software, and I hope that my and your coming out for this update will help. I think that conservative thinking on these issues will have to change the views of the onslaught of information and evidence because as I move about more frequently stigmatized without reasonable grounds homosexual minority, I hope more and more will be talking about the different types of patients. I am counting on the network, an alternative to mainstream media sources of information will increasingly move taboos. On the web you can find videos of schizofenii such as Aleksadnra Panisko about me on public television stations and leading private uraczysz probably not ... Unless u Drzyzga in pop release with zdekomponowymi, broken every now and then ads dialogue leading to nothing. Two types of misshapen in schizophrenia - is pure evil, and that Satan and exorcisms brought relief ... ble.


7. What always You  wanted to be asked in the interview?

 I like the way you  asking the questions . It will be  more embarrassing be for me if, the question is better because it gives you the opportunity to realize something new about what I'm doing. The more you provoke me in its questions, its better. But I expect that with my temper, and it cheated on trend analysis in selected have any further questions or would be good ...


8 .How the viewers should  read your work?Just as they would like to Read all about. With an understanding. not imputing our content, knowing that it is what is provoking work can not be my merit. No denying this at the beginning of. It is sometimes absurd, does not mean that there is a always or that there is some reasons which nasówa immediately. At one point blank in another full one other dimension zero and non-zero, they are changing all the time and it all has a reason ... It can be seen as genetically modified pet, subject to constant infections of viruses that mutate their genotype used with appropriate sensor that ... For a plant that germinates and grows differently in different conditions ... as the robot that constantly modificate troops mechatronic engineers ... At the same time I emphasize in my abstract-overrealistics compositions often does not contain any error. There's nothing to understand, it's pure form but it can be recognized as mental representations are presented and then be assessed in isolation from the origins of their creation - diachronically say, juxtaposing. compared with other similar creations, but the way to understand  understand these representations are the result of and next to the representation that cause and then you have to read synchronously with the whole context. Knowing that scientism Nondual mixed with mystical currents are the basis of my thinking in general may be needed when someone overinterpretate it when one reads some meaningless phrase when he saw a total stupidity in my texts maybe he should be on the back of your head that says the schizophrenic and the more that the author is a man with a sense of humor but not so seriously  ...


9 .What are the components of your creative process?The technical details, scoring each stage can be boring for the reader, especially since it concerned the psychology of creativity, and creativity itself surely will seem familiar, obvious and not worth the description but I always liked to find out what the writers workshop facilities, you provoke me so I'll try to do it fairly. That is, the technique is trivial, I like the simplicity and concepts are rather interesting ....When I draw upon request, I'm doing a project specific content, or want to tell a story, to discuss a topic usually do a few quick notes dozens of ideas, quickly sketching invented compositions. Then invent the next as long as I stop to have energy and I can no longer bear any idea. Usually impose yourself some time frame so as not to prolong this indefinitely. Then I wonder if that idea seems to be most interesting if they can somehow mix, change things to make them better. 3.4 Choosing which seem to me to be awesome, that seem interesting visually, and which best reflect the idea and realize it in the form of an almost final but still sketchy and the client przyklepie one is perfect and I do on a purely ... Typically, the customer accepts and takes peculiar process adjustments that are destroying the original concept of a cohesive end result is a grotesque hybrid, compromise his vision and mine. When I do it for yourself after a hectic way of thinking and sketching usually have no problem choosing the best project quickly. All of this works when I put our time in the process and when you can to keep your distance and treated it as pure fun ...At the same time I do not believe in inspiration, inspired me, and any special circumstances that must occur for me to do something. Every time it looks just mechanically is the same hard work. Rather, what matters is the systematic, mindfulness than the grace of God, revelation, or other extremes. In this process, if it takes long enough and concentration is much more dispersed every time you reach your maximum - that is, to be satisfied with his actions while being convinced that it was najlpesza thing that I can do.When I do more compositions of the imagination, do not care about the meaning, importance ...Usually, I draw on paper, large cardboard boxes, which usually draw a few weeks - then do this:- A long process of incubation, carrying the idea of ​​inventing in his head the project plan, the general pattern, composition, elements pojednyczych- Pencil sketch of what I came up with and then add more layers composing of other objects in relation to those previously imagined. then often combine them in an even more complex, individual objects, being the sum of several past, interleaving them and spatially complicated every moment of wear parts, improving them. All elements can imagine a 3D spatial objects, sculptures, and I would like to once functioned as a freestanding installations or part of any animation.- When drafting process has been going on too long and starts to bother me when I already nawarstiwę objects to such an extent that I can hardly fathom what is where, when everything seems nicely made and quite contrary to the intuitions when it is unlike anything I saw just starting to improve the contours of cinkopisami- When everything is settled, I put color - watercolor, ink, markers- And then usually I poprwić faded outlines, strengthen them to be expressive forms, then put chiaroscuro cienkopisami and this step is the most enjoyable because of the effect of each line is getting more interestingWhen I draw to your blog, drawing a daily basis over a long period of trying to be all compositions were created only in the mind. When I got to the management of the A3 is not a format that allows you to multiply such a huge number of elements to exceed the capacity of my memory. Therefore, I explore its limits. I lie in bed and look at the ceiling until I see lying eyes finished imagination  of work. When I know in minute detail how the mass at which the account in order to present it legible to the viewer sit down and redraw it mechanically, trying not to improvise too much, honestly giving what I have in mind. The complexity of the mold depends mainly on the time. Blogs drawing as a whole so as to produce. Stemmed mainly from: 

1) willingness to explore your imagination - I can not imagine what I have never seen before, which is not similar to anything that I know ... 

2) the fact that at one time I believed deeply that it can be constructed on the basis of such a composition, when referring nieustnnie one A3 sheet of paper when I use only in your imagination - highlight the principles, rules based. which runs my imagination, by. which produce my work that would allow the appropriate number of copies of examples make an algorithm, a program will draw as ratz. Of course, despite the fact that these rules, which are explicitly known to me, I am perfectly aware that it seems to me that I can put an evil third party and which seem to me to be quite simple does not seem to be a developer. When I talk to some informatism usually think about it is that we do not realize the complexity of this endeavor, and that too many so-called if's would have to be coded in such a giant poem ... One man joking with me asked if I thought that I want to play to play six layers of cortex ...Since I do not know, and further it seems possible, but my faith is shallow, blogs pulled in the same convention hoping that someday I will have the opportunity to create in collaboration with someone such a program. Maybe someday I will start at some manic same code that after 10 years to convince yourself that the idea is just fun. If this fails it is difficult in this case a long story, dokumnet a psychotic imagination running with no practical purpose ... Ot a joke.Also summarize this lengthy argument, which distinguishes crazy provoke me below basic components of the process:- Incubation - the creation of a detailed vision in mind and plan for its implementation- Sketch - Preliminary ideas- Incubation - creating another vision which is based on previous visions noted- Iterations - sketch and incubation followed by alternating- Acceptance - final completion of sketching- Consolidation - all treatments refresher sketch line with mental representation - contour, color, chiaroscuroBut at the same time I reserve and stress. It is not for me a recipe for art, I do not think I was doing art because I was not particularly interested in, I do not think it's a universal or that I'm particularly creative. This is an incomplete description of how I do what I do.


10. And now for something completely different, I know that one day you will go to a famous collector. But what he puki're guardian of his sposcizny what life is like in the "Ratz Collection"?Ratz collection is 47m square my apartment, which is filled with hundreds of drawings that I will soon make life difficult occupying more and more space. Therefore it is possible that it would be worthwhile to produce at least temporary cessation of something that many people seen as obsessive overproductivity, paroxysm schizophrenic overprolificant and waste of brain ordinary fad. Fortunately, I can highlight the part of his parents' house but they have a tendency to hang the most interesting works in the darkest corridors of the least interesting from my point of view, exhibiting works in the living room. In doing large drawings condemn the trouble of dressing, it is not cheap fun  on the walls surface is missing so often have to reek a rolled up. Few meters drawings not photograph so well that I have a monkey in home conditions, hundreds of drawings waiting so professional documentation and nervous in primitive form, blurred, fuzzy, out of faked colors and merged in photoshop can be mostly seen on www.ratz.pl . I used to be presented nicely but not yet. Many of these works live I saw only me, buried in the corners, will be waiting a long time for exposure if they ever come to this ... No one calls and asks if I can draw something for him, nobody buys, recently even made the partnership with buh buh (www.buhbuh.pl) who decided to put figures on the shirt but that no one would ever want. Making the story even more depressing I can add that I have to dabble in some dumb physical and mental work to have what to keep - even though it might not be so depressing considering that many talented artists that I know is in the exact same situation - that is normality. CV send you 200 times or even 300 hoping that he will get a job but a little less silly, as a graphic designer called CBT detedpowiec but after these few hundred occasions have to want to stop. How do you believe that I hit once for any collector lighthearted fantasy congratulations and hope very decent mohair of Moher. So far, experience has shown that the degree of openness of the galley slaves and so-called experts is zero. And that's not the point is that I do sacrifice of himself - had long since come to terms with this crisis, poverty and aware of the significance of one basic question: why should my imagination is just the bother anyone? There are other creative, more communicative, friendly and normal. There's a lot talented people, industrious and clever but if you do not do something practical to have to reckon with the fact that they are poor ... Art is a utopia in poverty of any kind, when the art market is not there, when it is stunted, does not work as expected when simply ignores August artists. And it's not about blame, just do not, I believe that all costs must defend these imaginary lands, these islands nonsense imaginary kingdoms and certainly not due to low self-esteem but with counsciousness on what is the relationship between people, such as small few want to bite into another's flesh with its delicious or just with the prospect of secure, high profit cases someone else. It's really a lot of people in which to invest and do not feel better than them and I am confident that the people of creative investment brings more benefit than investing in GMOs. Creativity needs only greenhouse conditions, and I have, perhaps idealistic notion that everyone has a microcosm, which will, in appropriate situations, the spark inflammatory put this magic  into space. In conclusion - I respect all their labors, cares, and I'm trying to make work more durable materials as long as I can afford it, collect and accumulate it as a Henry Darger, it is better that their burrow as Kurt Shwitters, roll tękulke dung beetle like a lout ... I do not want to sell it for pennies hoping to take on values, on the understanding that a potential buyer will hear from me the price me crazy unknown artist, a price that is my real and without stretching reflecting the amount of effort and the price of materials, the sooner you tap August in the forehead, turned on his heel that I have offended him naive than do the transfer ... Let the fuck off. You really do not need to ever sell. Peace and love !

wtorek, 23 lipca 2013

Wywiad z Lukaszem Ratzem - wersja polskojezyczna

1. Nie pytam czym jest dla Ciebie sztuka, wiem ze tworzysz dla walsnej przyjemnosci. Interesuje mnie co to jest sztuka, jako byt ?
Pewnie nie zrozumieałem twojego pytania ale postaram się zrobić co w mojej mocy:)
Sztuka to taka gra. Gra gdzie chodzi o to żeby łamać zasady. Im bardziej ktoś nieobliczalny, niespodziewany ruch zaproponuje  zdobywa tytuł kreatywnego - co za radość! Ruchem jest udokumentowana reprezentacja umysłowa lub sposób konstruowania takich reprezentacji, które mogą być przedsawione w dowolny sposób, który umożliwi konsumentowi sztuki zrekonstruowanie owej reprezentacji lub tego algorytmu kreacyjnego. Czyli może być to wszystko, jestem relatywistą w tej kwestii. Zmienia się kontekst, zmienia się znaczenie - ten sam obiekt, akcja znaczy co innego, jest sztuką, albo przypadkiem, skandalem, niestosownym zachowaniem, szaleństwem albo genialnym odkryciem - to wszystko reguluje i ustala społeczność. Myślę, że skupianie się na tym czym sztuka jest, jakim bytem, jakie prawa nią rządzą jest nieporozumieniem bo to jest próba wykoncypowania zasad na bazie których mogliwbyśmy ją tworzyć a to jest pułpka, tworzenie rozróżnień i ograniczeń, które są hamulcem dla wyobraźni. Nawet opisana tutaj gra to pułapka bo zamiast swobodnie kojarzyć ze sobą elementy w swojej wyobrźni możesz zacząć się zastanawiać czy to jest wystarczająco ciekawe? czy to jest inne? Zarejestrujesz powtarzalność, zasadę i przestajesz konstruować zostając z niczym, czekając aż nastąpi ten moment błogosławieństwa, natchnienia, olśnienia, odpowiedzi a ten moment może nigdy nie nadejść. Także sztuka jako byt, zjawisko, fenomen to jest dla mnie absolutna wolność konstruowania reprezentacji umysłowych. Wszystkoizm. W obiektywne piekno nie wierzę. To wszystko dzieje się w umysłach, które ulegają politycznym, marketingowym zabiegom, są zmienne i mogą przypisaywać tą samą wartość skrajnie różnym rzeczom. Dlatego rynek sztuki to jest dla mnie swego rodzaju hochsztaplerstwo, tworzenie sztucznych hierarchii opartych głównie na pieniądzach i mitologizacji opartej na przeintelektualizowanym estetycznym widzimisie bez racjonalnych uzasadnień. Zdolnych ludzi jest cała masa ale najzdolniejsi (o dziwo!) są ci w których ktoś zainwestuje i których sprytnie zareklamuje, dając im czas żeby wyprodukowali odpowiednią ilość obiektów, akcji. To jest kierowane albo przypadkiem albo umiejętynym sprzedawaniem samego siebie ale raczej z rzadka, jesli wogóle kiedykolwiek, jakąś tam obiektywną miarą wyjątkowości tworów tych producentów. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić jak miałby wyglądać mierzenie piękna. Jak ktoś widział kiedykolwiek wybory miss to doskonale zrozumie o co mi chodzi. A i tak biologiczna atrakcyjność wydaje się bardziej realna i mierzalna niż atrakcyjność, wartościowość tworu czysto intelektualnego, konceptualnego... Łatwiej wyobrazić sobie mierzenie niepowtarzalności ale prawda jest taka, że jak coś jest zupełnie wyjątkowe to nikt tego nie jest w stanie zrozumieć w momencie kiedy się to wykluwa, bo zwyczajnie nie ma ram pojęciowych żeby to wychwycić, ogarnąć, zrozumieć, docenić nie ma filtra, matrycy na takie wzory bo np jest to sztuką która nie posiada autora, lub ma ich zbyt wielu by kogokolwiek wyróżnić, bo np jest sztuką, której autorem nie jest człowiek a program lub maszyna, bo np dzieła realizują się w takich przedziałach czasowych, że nikt nie jest w stanie tego zaobserwować skupiając się na tu i teraz. Pewnie teraz rodzi się gdzieś prawdziwa sztuka, a nie taka tam rzemieślnicza masturbacja jak moja i jeszcze długo nie będziemy mieli o tym pojęcia. Tak jak ze zmianą paradygmatu w nauce - obowiązująca teoria może być ślepa na to czego nie zakłada... Także nade wszystko eksperyment i konstruowanie bez przesadnego przywiązywania się do teorii. I przede wszystkim uważam, że powinniśmy pozbyć się słowa sztuka albo zrzec się przynajmniej takiego świętojebliwego do tego słowa stosunku. I jeszcze nawiązując do pierwszej części twojego pytania - ja nie robie tego dla przyjemności - to co robie jest męczące, frustrujące i trudne. Robię to bo to ciekawe a nie dlatego, że przyjemne. Przyjemnie jest skończyć to robić i mieć to dobrze zrobione... a czy to sztuka z cudzych definicji, czy obłed z jakichś diagnostycznych przewodników nie intersuje mnie zupełnie.

2. czy uwazasz ze prawda jest praktyczna ?
w kontekscie swojej tworczosci


Nie szukam prawdy w sztuce... i nie sądzę żebyśmy mieli wgląd w to jakimi rzeczy są naprawdę. Mamy swoje modele rzeczywistości w sztuce i nauce i one są istotne własnie o tyle o ile nam się przydają, o ile możemy dzięki temu zmienić swoja przyszłość. To inżynierskie manipulacje i praktyczne konsekwecje wiedzy pokazują nam granice naszego rozumienia, naszej deterministycznej wolności. A o sztuce  myslę jako o adaptacyjnym eksperymentowaniu z reprezentacjami umysłu. Im więcej takowych wchłoniesz zrozumiesz, wyprodukujesz tym bardziej płynnie możesz potem rozszyfrowywać to co cię otacza. To jest bardzo praktyczna, uelastyczniajaca rola sztuki...

3. Dlaczego wariaci są tacy wazni dla spoleczenstwa?


Wariaci czy szaleństwo to są ekstrema wszelkiej maści. Jesteśmy zwierzętami społecznymi i mamy regulujące wiele dziedzin życia normy i pewnie duża część z nich jest ewolucyjnie uzasadniona. Kazirodztwo stanowi zagrożenie dla potomstwa, agresja i kłamstwo nie słóżą współpracy i dbaniu o wspólne interesy, religijne obrzędy słóżą pewnie wspólnocie i podtrzymywaniu więzów, które mogą się zwyczajnie opłacać  - ludzi, którzy łamią te zasady się wyklucza. Ma to swoje plusy.
Jendak norma ucina wszystko to co wystaje. Zarówno na plus jak i na minus. Wariaci są różni - katatoniczni, paranoiczni, maniakalni czy depresyjni ale zawsze potrafią wstrząsnąć stabilnym porządkiem i to jest ekstremalnie dobre. Pozwala to spojrzeć na rzeczywistosć z innej nieujednoliconej społecznie perspektywy, przez skrajnie indywidualne podejście można dokonać czynu heroicznego, rewolucyjnego bądź zbrodniczego i w obydwu wypadkach dowiadujemy się jakie jest spektrum stanów umysłu - co kryje się w umysłach tych tak zwanych normalnych ludzi, czego ci nie pokażą na spotkaniu swojej wspólnoty a co ewidentnie w nich siedzi bo potencjał do bycia wariatem zawiera w sobie każdy. Dzięki temu możemy temu zapobiegać odkrywając jaka jest geneza wynaturzenia, bądź prowokować rozwój cech kreatywnych przyglądajac się jakie biologiczno-poznawcze przyczyny się za tym kryją. Przechadzając się po Luwrze czy Prado zawsze sie zastanawiam jak wiele musieli poświęcić ci twórcy, żeby dzieło powstało. Zazwyczaj łamali tabu, konwencję, poświęcali na to masę czasu, pieniędzy często nie majac gwarancji, że ktokolwiek to doceni, zrozumie czy im zapłaci. Jednoczęsnie wiem, że do tej pory mogą być tak popularni bo ich dzieła są tak dziwne, przedstawiaja zupełnie nietypowe reprezentacje umysłowe. To nie byli normalni ludzie w żadnym sensie. Gdyby byli normalni nie ryzykowali by tak wiele. Podobnie naukowcy, którzy testują leki na samych sobie, narażają się na skrajnie niebezpieczne warunki tylko po to by uzyskać wynik. To wszystko jest rodzaj hazardu. Normalni ludzie siedzą na kanapie zagryzają czipsami piwo i pracują kilka godzin dziennie robiąc coś co z pewnością jest komus potrzebne...
Kolejna rzecz jest taka, że poglądy popularne bardzo rzadko są najbardziej racjonalne. Zwłaszcza w Polsce. Jestem wariatem bo z taką lekkością mówię tak dla: energii lnuklearnej, gmo, związków homoseksualnych, in vitro, aborcji, eutanazji, eksperymentów na komórkach macierzystych itd. i jest to szalone nawet kiedy mówię to wśród wykształconych ludzi a mówię tak poniewż jestem rysownikiem a nie naukowcem, dlatego oddaję głos naukowcom a nie opieram się na intuicji czy jakiejś wierze a oni w większości nie widzą w tym realnego zagrożenia a gamę spektakularnych możliwości ograniczającą w konsekwenjci ludzkie cierpienie. To też jest szaleństwo w naszym społeczeństwie choć korzyści dla nas wszystkich byłyby ogromne gdyby te kwestie nie były kontrowersyjne.
Ale jednocześnie nie jest to apoteoza szaleństwa. Wariaci to nie święci czy geniusze tego nie da się tak uprościć- to jest stereotyp i schematyczne myślenie. Ekstremalne stany umysłu nie zawsze prowadzą do czegoś konstruktywnego. Można być savantem i nie zdawać sobie sprawy ze swojego geniuszu i nigdy nie wykorzystać swoich zdolności w sensowny sposób,  można mieć niezwykle wyobraźnię umożliwiajacą ekstremalnie złożone reprezentacje ale bać się ich i nigdy nie przetworzyć ich w celach artystycznych, nigdy ich nie dokumentować tonąc w nich bezpowrotnie. Wyodrębniam też kategorię geniuszu przypadkowego i nazywam to - schizophrenic serndipity - schizofreniczne przypadkowe odkrycie jest wtedy kiedy poprzez swoje szaleństwo generujesz dużą ilość hipotez, urojeń, historii i wyobrażeń, że przez samą ich ilość i dziwnosć zaczynają się wyłaniać takie, które mogą być poznawczo wzbogacajace a rozwiązania , koncepcje moga przypadkowo pasować jako rozwiąznaie zagedek, ktorymi nie koniecznie schizofrenik musiał się zajmować ale może odbywać sie to ze znacznie mniejszym udziałem świadomosci niż wtedy gdy poszukujesz odpowiedzi na świadomie zadane sobie, konkretne pytanie, z uważną pracą nad metodami dochodzenia do prawdy ... Są schizofrenicy, którzy cierpią i nigdy nie będą mieli sznasy na wiele rozkoszy życia codzinnego. To się powinno leczyc a nie pięlgnować. Sam jestem za farmakologią i wierzę, że duży odsetek wariatów (choć nie wszyscy) ma rzeczywiscie zaburzoną chemię mózgu, ma anatomiczne zmiany czy uszkodzenia. Choć nie ma jeszcze wyznaczonych bilogogicznych markrów, które pozwalają w stu procentach skutecznie stwierdzić chorobę są badania, które pokazują różnice genetyczne, różnicę ekspresji genów w mózgach zdrowych i chorych, różnice w badaniach krwi w końcu różnice w pracy mózgu obserwowane przy okazji badań fmri.
Czyli wariat na płaszczyżnie społecznej, psychologicznej czy bilogicznej to nie to samo ale niezależnie na jakiej płaszczyźnie by tego nie rozpatrywać przyglądanie się dziwactwom, stanom wyjątkowym uczy z pewnoscią bardzo dużo - jak powstają i dlaczego i to można wykorzystać...




4. Nie jestes artysta popularnym, mnie to boli bo bardzo przemawia do mnie Twoja sztuka, ale moze to dlatego, ze oboje mamy inne lepsze predyspozycje to przeksztalcania swiata w sztuke. Czy fakt Twojej niepopularnosci na rynku sztuki mozna wytlumaczyc istnieniem luki prawdziwosciowej ktorej nie da sie wyslowic, po miedzy tym co odtwarzasz z wyobrazni a tym co rysujesz.

Nie wiem czy mam jakieś szczególne predyspozycje... Raczej nie sądzę. Przestałem się interesować rynkiem sztuki kiedy po dużej wystawie w csw nie doznałem żadnych pozytywnych konsekwencji prócz ciekawej recenzji w Tygodniku Powszechnym, który ostatcecznie nie interesuje mnie wcale i bardzo krytycznej oceny moich prac w Obiegu (co akurat uważam za powód do dumy). Nic nie sprzedałem ani żadna galeria nie zechciała mnie promować. Przestałem się interesować po tym jak wysłałem setki jesli nie tysiące maili do Warszawskich i Berlińskich galerii i dostałem może dwie obszerniejsze odpowiedzi, które były odmowne. Nie intersują mnie ludzie, których ja nie interesuję. A co do luki i nieadekwatnosci opisów moich wyobrażeń... Ja chce dokumentować stany swojego umysłu i nie specjalnie interesuje mnie jak będzie to dobre, ładne, piękne czy atrakcyjne. Chcę to zorbić jak najprecyzyjniej ale przestaje mnie interesować to jak to jest przedstawione, raczej chodzi o to żeby było jak najdokładniej odzwierciedlone, żeby oddać przestrzenną strukturę tych obiektów, które pojawiają się w mojej wyobraźni a z tej symetrii jestem raczej zadowolony. Z czasem wyobrażone i przedstawione staje się coraz częściej równopostaciowe. Interesuje mnie co pokazuję i dla mnie osobiście bez różnicy jak to zanotuje. Faktem jest, że dla widza lepiej by byłoby żeby te obiekty były z pleksii tak jak je sobie wyobrażam, żeby miał podane to niespłaszczone, bo 3D nie każdy jest w stanie odczytać poprawnie z 2D. Ale co zrobić ? to byłaby potężna inwestycja... Może to jest powód dla którego nikt tego kupować nie chce. Możliwe, że wielu zraża fakt, że otwarcie mówię, że nie mam nic do powiedzenia, że to czyste abstrakcyjne formy i że to nic nie znaczy. Ludzie oczekują historii, mitologii, onanizowania się tym całym blichtrem erudycji, gadatliwym uzasadnianiem swoich gówienek. Ja nie kłamię. To jest puste. Z rzadka ukrywam jakieś symboliczne znczenie, czasami tytuły nawiązują do moich zainteresowań ale to nie musi znaczyć że w poszczególnych rysunkach jakąś treść zawieram.
Ale naprawdę - to czy ktoś to lubi bądź nie nie ma dla mnie najmniejszego znaczenia.  Jesli nie sprzedam ani jednej pracy, którą robię dla siebie nie zmartwi mnie to w najmniejszym stopniu. Nie jestem sprzedawcą, akwizytorem robię wszystko co mogę żeby to pokazywać, wystawiać ale nie będę łasił się do ludzi którzy nie są w stanie dwóch zdań w mailu napisać lub może nawet obejrzeć portfolia, przejrzeć zawartości mojej strony www. Może to kwestia marszanda, menago czy innego czarodzieja, może kwestia gówienkowatości tego co robię. Nieważne. Najważniejsze, że robię dokładnie to co chcę i jak chcę. Czasami oczywiście wolałbym użyć bardzoiej trwałych materiałów, czasami wolałbym żyć z tego co robię od ponad 15lat ale też mam świadomość, że na to wszystko trzeba czasu... Ostatecznie odpowiada mi sytuacja kiedy moi pracodawcy nie mają ze sztuką nic wspólnego i nie muszę spełniać w tym co robię niczyich warunków, kiedy króluję sobie na swoim pustym dworze. Galeria, kurator to są ograniczone wybory, selekcja i oceny - bez przesady, lepiej bawię się w bezstresowej piaskownicy swojej wyobraźni.


5. Gdzie tak naprawde sa granice absurdu ?

Świadomosć sama w sobie jest tak paradoksalna i absurdalna że myslę, że nie ma żadnych granic absurdu! Absurd w sztuce ma granice to się nudzi prędko. Kiedy można powiedzieć wszystko i przypadkowe zdania stawiane są na równi z elaboratem, dysertacją czy innym przemyślnie skomponowanym dziełem. Jednocześnie absurd to wolność i świadomosć, że mogę sobie z dupy pierdolnąć dowolny tekst, który nie będzie śmieszył nikogo prócz mnie jest przyjemnie łechcąca i lubię z takiej sposobności korzystać. Podoba mi się to, że nie muszę się z tego nikomu tłumaczyć, nawet swojemu psychiatrze jak robię to na papierze w ramach eksperymentów rysunkówych, w ramach rozwijającej, kulturalnej gry. Dlatego absurd mnie pociąga. To jest rozluźnianie granic, uelastycznianie myslenia. Ale ten absurd jest tylko na poziomie semantycznym, na poziomie treści. Jesli absurd, paradoks groteska byłyby fundamentem dla form, które sobie wyobrażam brakowałoby im konstrukcyjnej, architektonicznej spójności. Tam nie ma przypadkowości. Poza tym absurd kończy się kiedy wspinam się na meta poziom, kiedy próbuję wyjaśnić swoją zabawę. Bo to że tworzę rzeczy absurdalne nie znaczy, że to jest wszystko co mam w głowie. Mówiąc, że uprawiam kulfonizm, schizo pop w żartobliwy sposób manifestuję tą paradoksalną egzystencjalnie sytuację - istniejesz i jednocześnie jest to niemal jedyna wiedza jaką posiadasz a większość z tego ,co wydaje ci sie, że wiesz o świecie to twoja wyobraźnia czy interpretacja faktów a jesli już uda ci się coś sensownego odkryć to najczęściej jest to przypadek, którego też nie rozumiesz. To jest śmieszne, to jest tragiczne to prowokuje moją epileptyczną, błazeńską reakcję. Granicą absurdu jest też sposób w jaki realizuję swoje łamanie symetrii,  porządku, sposób w jaki ja pojmuję absurd, sposob w jaki ja rozumiem przypadkowość, sposób w jaki rozumiem śmieszność, istotność. Za każdym razem ogranicza nas zmienny aczkowleik do pewnego stopnia algorytm wg. którego myslimy... To się da czytać to się da zaobserwować, to się da zrozumieć do pewnego stopnia...

6. Dokonalismy razem i dokonujemy spolecznego coming outu jezeli chodzi o nasze przypadlosci, jeszcze nie zaatakowalo nas ONR ale mimo to uwazam, ze robimy cos dobrego dla narodu, dla sztuki pomimo ze oni jeszcze tego nie widza i moze nie zobacza. Co sadzisz na ten temat ?


Hehe. Ok. Nie obchodzi mnie naród bo to jakiś abstrakcyjny twór, który mnie przraża - to ta masa, która się zbroi i naciska czerwone guziki odpalajace głowice jadrowe i uważa, że to jest super i że w imię tych piekielnie namacalnych bogow, ojzczyzn warto poświęcać życie. ble.. Nie utożsamiam się z 40 milionami ludzi ani z 6 czy 7 miliardami. Mogę sympatyzować z kimś kogo znam i rozumiem więc jeśli robię coś dla kogoś to dla tej garstki - choć tu nie wiem czy nie zawyżam liczby hehe. Coming out schozofreniczny to jest moj bunt przeciwko etykiecie, z którą trudno mi się po lekturach z psychologii i psychatrii do końca utożsamić. Sam bym się diagnozował jako dwubiegunowy. W każdym razie robię to dla siebie, żeby to mnie postrzegano lepiej, pełniej. Przy okazji tego rodzaju przypadłości musisz przeanalizować w pewnym momencie takie pojęcia jak prawda, fałsz, obiektywne, subiektywne, racjonalne, irracjonalne - i oczywiscie to wszystko może sie wydawać przesadnie górnolotne i napuszone ale to wydaje się nieuniknione, żeby zrozumieć swoją sytuację. Odkrywasz wtedy kilka rzeczy - to co myślisz nie jest zależne od twojej woli, jakość tego myślenia od tego nie zależy, nie jesteś w stanie obiektywnie, trzecioosobowo ocenić własnych zachowań dlatego systematycznie coraz bardziej dystansujesz się do własnych przekonań i przestajesz wierzyć w swoje interpretacje bo spostrzegasz jak daleko one odbiegają od rzeczywistości albo precyzyjniej to ujmując od sposobu w jaki rzeczywistość postrzegają ludzie z twojego otoczenia. Kiedy sobie to uświadomisz, kiedy w końcu narzucisz sobie taki dystans, sceptycyzm, poznawczy defetyzm, higienę, dyscyplinę w myśleniu, kastrując siebie z pretensji do prawdy odkrywasz, że urojenia, paranoje, nie weryfikowanie swoich przekonań to nie jest coś co dotyka tylko wariatów, że w różnym stopniu dotyka to innych ludzi, że oni nie stosują takich zabiegów prewencyjnych, nie wypłukują błedów a czasami wręcz je kultywują. Wszystko byłoby ok gdyby nazywali to sztuką i śmiali się z tego kiedy ktoś tego nie rozumie jednocześnie nie starając się stanowić podług swojej estetyki prawa. Szaleństwo uświadamia ci, że największym szaleństwem jest świętość - każde poznawcze usztywnienie, petrfyfikacja zamkniecie się na zmiany, modernizacje - bo to esencja obłedu, to odseparowanie, fraktalne pęcznienie reprezenacji umysłowych, których nie konfrontujesz z rzeczywistością i ludźmi dookoła im dłużej w tym trwasz, tym bardziej upośledzona komunikacja i niezrozumiały model, który stwarzasz. Ja to nie jest nic stabilnego, kurczowe trzymanie się jakiejś tożsamości jest niebezpieczne bo nie jestes w satnie odzwierciedlić w świadomości płynnie zmieniającej się rzeczywistości. Jakby usilnie starać sie we wszelkich pecetach zachować Windows 98 na wieki wieków amen i karalibyśmy wszystkich, którzy maja czelnosc manipulować przy tym systemie to byśmy się zesrali nie osiągneli cokolwiek. ONR-owiec bogobojny narodowiec czy człowiek wierzący, że chorzy psychicznie są nieobliczalni, nieracjonalni, nieuleczalni, że to jest zero jedynkowe i że to upoważnia do wykluczania kogokolwiek z dyskursu publiczengo to są właśnie ludzie którzy nie zaktualizowali oprogramowania i mam nadzieję, że mój i twój coming out się do tej aktualizacji przyczynią. Myślę, że konserwatywnie myslący w tych kwestiach będą zmuszeni zmienić poglądy pod naporem informacji i dowodów bo tak jak porusza się coraz częściej temat napiętnowanej bez racjonalnych powodów mniejszosci homoseksualnej, coraz częściej mam nadzieję będzie mówić się o różnego rodzaju chorych. Liczę na to że sieć, alternatywne dla mainstreamowych mediów źródła informacji coraz częściej będą poruszać tematy tabu. W sieci znajdziesz filmy o schizofenii takie jak Aleksadnry Panisko o mnie w telewizji publicznej czy wiodących stacjach prywatnych pewnie nie uraczysz... Chyba że u Drzyzgi w pop wydaniu ze zdekomponowymi, przerywanymi co chwilę reklamami dialogami do niczego nie prowadzącymi. Dwóch pokracznych typów opwie jak to schizofrenia jest czystym złem i że szatan ich opentał a egzorcyzmy przyniosły ulgę... ble.


7. O co chcialbys byc zapytany w tym wywiadzie ?

Podoba mi się jak zadajesz pytania, które Ci się same nasówają. Im bardziej kłopotliwe będzie to dla mnie pytanie tym lepiej bo to daje sposobność do uświadomienia sobie czegoś nowego o tym co robię. Im bardziej prowokujesz mnie w swoich pytaniach tym lepiej. Ale spodziewam się, że ze swoim temperamentem i analityczną tendencją którą zdradziłaś w zadanych już pytaniach każde następne też będzie dobre...

8. Jak nalezy czytac Twoje prace ?


Tak jak chciałbym żeby czytano wszystko dookoła.  Ze zrozumieniem. nie imputując mi swoich treści, ze świadomością, że to do czego twórczość ma prowokuje może nie być moją zasługą.  Nie odmawiając temu na wstępie wartości. To że czasem jest to absurdalne, nie znaczy że jest takie zawsze lub, że nie ma to jakiegoś uzasadnienia, które nie nasówa się od razu. W jednym miejscu puste w innym pełne, jeden wymiar zerowy inne niezerowe i one wszystkie zmieniają sie z czasem  i to wszystko ma jakąś przyczynę... Można na to patrzeć jak na modyfikowane genetycznie zwierzątko, podlegajace nieustannie zakażeniom wirusów, które mutują jego genotyp w odpiedni sposób... Jak na roślinę, która kiełkuje i rośnie w różny sposób w różnych warunkach... jak na robota którego nieustannie modyikują oddziały mechatronicznych inżynierów...  Jednocześnie podkreślam w moich abstrakcyjno-nadrealsitycznych koompozycjach często nie zawiera się żaden komunikat. Tam nie ma nic do zrozumienia, to czysta forma ale można to ująć jako przedstawione reprezentacje umysłowe i należy to wtedy oceniać w odcięciu od genezy ich powstania - diachronicznie powiedzmy, zestawiając. porównując z innymi podobnymi tworami, natomiast kiedy się je chce zrozumieć trzeba sobie uświadomić, że reprezentacje te powstają w wyniku i obok reprezentacji, które je powodują i wtedy czytać to trzeba synchronicznie, z całym kontekstem. Świadomość, że  scjentyzm zmiksowany z niedualnymi nurtami mistycznymi są podstawą mojego myślenia w ogóle może się okazać potrzebna kiedy ktoś zapędzi się w nadinterpretacjach, kiedy ktoś przeczyta jakieś bez sensu zdanie, kiedy zobaczy jakąś totalną głupotę w moich tekstach może powinien mieć z tyłu głowy że pisze to schizofrenik a tym bardziej, że autorem jest człowiek z poczuciem humoru nietraktujący przsadnie poważnie tego co robi, tego co tu pisze...


9. Jakie sa skladowe Twojego procesu Tworczego ?

Te szczegóły techniczne, punktowanie każdego etapu może być nudne dla czytelnika, zwłaszcza, że zainteresowanym psychologią twórczości, czy samą twórczością z pewnoscia wyda się to znajome, oczywiste i niewarte opisu ale ja zawsze lubiłem dowiadywać się jakie jest zaplecze warsztatowe twórców, Ty mnie prowokujesz więc postaram się to zrobić rzetelnie. Tzn technika jest banalna, lubie prostotę i raczej najciekawsze są koncepcje....

Kiedy rysuję na zamówienie, robię projekt pod konkretną treść, lub chcę opowiedziec jakąś historię, omowić jakiś temat zwykle robię kilkanaście kilkadziesiąt szybkich notatek pomysłów, szybko szkicując wymyślone kompozycje. Potem wymyślam następne tak długo aż przestanę mieć energię i nie moge już urodzić żadnego pomysłu. Zwykle narzucam sobie jakieś ramy czasowe, żeby nie przedłużać tego w nieskończoność. Potem zastanawiam się który pomysł wydaje się najciekawszy czy można je jakoś zmiksować, pozmieniać by były lepsze. Wybieram 3,4 które wydaja mi się zajebiste, które wydają się najciekawsze wizualnie i które najlepiej oddają ideę i realizuję je w formie niemal skończonej ale dalej szkicowej a kiedy klient przyklepie jeden jest doskonale i robie na czysto... Zazwyczaj klient nie akceptuje i następuje proces kuriozalnych korekt, które niszczą spójna pierwotną koncepcję a efekt końcowy jest jakąś pokraczną hybrydą, kompromisem jego wizji i mojej. Kiedy robię dla siebie po intensywnym mysleniu i szkicowaniu zazwyczaj nie mam problemu z szybkim wybraniem najlepszego projektu. Wszystko to działa kiedy włoży się odpowiednio dużo czasu w ten proces i kiedy potrafi się zachować dystans i traktuje się to jako czystą zabawę...
Jednocześnie nie wierzę w natchnienie, wenę czy jakieś szczególne okoliczności, które muszą nastąpić, żebym mógł coś zrobić. Za każdym razem wygląda to tak samo mechanicznie, jest tą samą ciężką pracą. Raczej liczy się tu systematyczność, uważność niż łąska boża, oświecenie czy inne skrajności. W takim procesie o ile trwa odpowiednio długo i koncentracja nie jest zbytnio rozproszona raczej za każdym razem można sięgnąć swojego maksimum - tzn. być usatysfakcjonowanym ze swojego działania mając jednocześnie przekonanie, że to była najlpesza rzecz na jaką mnie stać.

Kiedy robię większe kompozycje, z wyobraźni, nie troszcząc się o sens, znaczenie...
Zwykle rysuję na papierze, duże kartony, które rysuję zazwyczaj kilka tygodni - wtedy robię tak:

- długi proces inkubacji, noszenia się z pomysłem, wymyślania w głowie planu realizacji przedsięwzięcia, schematu ogólnego, kompozycji, pojednyczych elementów
- szkicowanie ołówkiem tego co wymysliłem a potem dodawanie kolejnych warstw, kolejnych obiektów komponujących się w  relacji do tych wymyslonych poprzednio. wtedy często łaczę je w jeszcze bardziej złożone, pojedyncze obiekty będące sumą kilku poprzednich, przeplatam je i przestrzennie komplikuję, scierając co chwila fragmenty, udoskonalajac  je. Wszystkie elementy wyobrażam sobie przestrzennie jako 3D obiekty, rzeźby i chciałbym żeby kiedys funkcjonowały jako wolno stojące instalacje lub części jakiejś animacji.
- kiedy  proces szkicowania trwa już zbyt długo i zaczyna mnie męczyć, kiedy nawarstiwę już obiektów do tego stopnia, że ledwo mogę się połapać co jest gdzie, kiedy wszystko wydaje mi się przyjemnie złożone i zupełnie sprzeczne z intuicjami, kiedy jest to niepodobne do niczego co widziałem kiedyś zaczynam poprawiać kontury cinkopisami
- kiedy wszystko jest już utrwalone, kładę kolor - akwarela, tusz, markery
- potem zazwyczaj muszę poprwić wyblaknięte kontury, wzmocnić je by formy były wyraziste, kładę wtedy światłocień cienkopisami i ten etap jest najprzyjemniejszy bo z każdą kreską efekt jest coraz bardziej ciekawy

Kiedy rysuję do bloga, rysując codziennie przez długi okres staram się by całe kompozycje powstawały tylko i wyłącznie w głowie. Kiedy mam do zagospodarowania A3 nie jest to format który pozwala namnożyć tak olbrzymią ilość elementów, żeby przekraczało to pojemnosć mojej pamięci. Dlatego badam jej granice. Kładę się na łóżku patrzę w sufit i leżę dopóki nie zobaczę oczami wyobrażni skoczńczonej pracy. Kiedy wiem w najmniejszym szczególe jak wygląda bryła, pod jakim kontem ją przedstawić żeby była czytelna dla widza siadam i mechanicznie przerysowuję ją starając się nie improwizować zanadto, uczciwie oddając to co mam w głowie. Złożoność tych form zależy głównie od czasu. Blogi rysunkowe jako całość tak właśnie powstawały. Wzieło się to przede wszystkim z:
1) chęci eksplorowania swojej wyobraźni - co mogę sobie wyobrazić czego nie widziałem nigdy wcześniej, co nie będzie podobne do niczego co znam...
2) z tego, że swego czasu wierzyłem głeboko, że da się na podstawie tak konstruowanych kompozycji, kiedy odnoszę się nieustnnie do jednej kartki papieru a3, kiedy korzystam tylko i wyłącznie ze swojej wyobraźni - wyróżnić zasady, reguły wg. których działa moja wyobraźnia, wg. których powstają moje prace, że pozwoliłoby to przy odpowiedniej ilości egzemplarzy, przykładów stowrzyć algorytm, program, który rysowałby tak jak ratz. Oczywiście mimo, że te reguły, które są mi znane explicite, których jestem doskonale swiadomy, które wydaje mi sie, że potrafię wyłożyć osobie postronnej i które wydają mi się dosć proste nie wydają się takie dla programistów. Kiedy opowiadam jakiemuś informatyowi o tym pomysle zazwyczaj mówi, że nie zdaję sobie sprawy ze złożoności takiego przedsięwziecia i że za dużo tzw IFów musiałoby być w takim gigantycznym kodowanym poemacie... Jeden człowiek żartując sobie ze mnie zapytał czy mam na myśli to, że chcę odtworzyć odtworzyć 6 warstw kory...
Ponieważ nie znam się i dalej wydaje mi się to możliwe, choć moja wiara jest płytsza, ciągne blogi w tej samej konwencji licząc na to że będę miał kiedys sposobność stworzyć przy współpracy z kimś taki program. Może kiedyś w jakiejś manii zaczne sam kodować, żeby po 10 latach samemu przekonać się, że idea ta jest tylko zabawna. Jeśli się to nie uda to trudno jest to  w takim razie długa opowieść, dokumnet o psychotycznej wyobraźni działającej bez żadnego praktycznego celu... Ot taki żart.

Także podsumowując ten przydługi wywód, do którego sprowokowałaś wariata wyróżnię poniżej podstawowe składowe tego procesu:
- inkubacja - tworzenie szczegółowej wizji w głowie i planu jej realizacji
- szkic - wstępny zarys idei
- inkubacja - tworzenie kolejnej wizji mającej za podstawę zanotowaną wizje poprzednią
- iteracje - szkic i inkubacja następują naprzemiennie
- akceptacja - ostateczne zakończenie szkicowania
- utrwalanie - wszelkie zabiegi utrwalające szkic zgodny z umysłową reprezentacją - kontur, kolor, światłocień

Ale jednocześnie zastrzegam i podkreślam. To nie jest wg mnie przepis na sztukę, nie uważam, żebym robił sztukę bo mnie to szczególnie nie interesuje, nie uważam, że to uniwersalna recepta ani że jestem szczególnie kreatywny. To jest niekompletny opis tego jak robię to co robię.


10. A teraz z innej beczki, wiem ze kiedys trafisz do jakiegos slawnego kolekcjonera. Ale puki co sam jestes opiekunem swojej sposcizny, jak wyglada zycie w "Ratz Collection" ?


Ratz collection to 47m kwadratowych mojego mieszkania, które zapełnia się setkami rysunków, które niebawem zaczną mi utrudniać życie zajmując coraz więcej przestrzeni. Dlatego możliwe że warto byłoby zaprzestanie produkowania przynajmniej chwilowe tego czegoś co wielu pocstrzega jako maniacką nadproduktywność, paroksyzm schizofrenicznej nadpłodności i marnotrawienie potencjału intelektualnego, zwyczajne dziwactwo. Całe szczęście moge część wyeksponować w domu swoich rodziców ale oni mają tendencję do wieszania najciekawszych prac w najciemniejszych korytarzach a najmniej ciekawe z mojego punktu widzenia prace eksponowania w salonie.  Robiąc duże rysunki skazuję się na kłopoty z oprawianiem, to jest zdecydoawanie nietania zabawa, powierzchi na ścianach brakuje więc często muszą kurzyć się zwinięte w rulon. Kilkumetrowych rysunków nie sposób dobrze sfotografować małpą którą mam, w domowych warunkach, kilkaset rysunków czeka więc na profesjonalną dokumentację a póki co w prymitywnej formie, nieostre, rozmyte, z przekłamanymi kolorami i lepione w fotoszopie można je w większości oglądać na www.ratz.pl. Kiedyś będą zaprezentowane ładniej ale jeszcze nie teraz. Wiele z tych prac na żywo widziałem tylko ja, pochowane po kątach, jeszcze długo bedą czekały na ekspozycję o ile wogóle kiedykolwiek do tego dojdzie... Nikt nie dzwoni i nie pyta czy mogę coś dla niego narysować, nikt tego nie kupuje, ostatnio nawet podjąłem współpracę z firmą buh buh (www.buhbuh.pl) która zdecydowała się umieszczać rysunki na koszulkach ale tego też nikt nie chce. Czyniąc tę historię jeszcze bardziej przygnębiającą moge dodać, że musze parać się jakimiś durnymi pracami fizycznymi i psychicznymi, żeby mieć za co się utrzymać - chociaż może nie jest to takie przygnebiające biorąc pod uwagę to, że wielu zdolnych plastyków, których znam jest w dokładnie takiej samej sytuacji - czyli to normalność. CV wysłać można 200 razy a nawet 300 licząc na to że dostanie się pracę głupawą ale trochę mniej, jako grafik tzw komputerowy czy detedpowiec ale po tych kilkuset razach już przestaje się chcieć. Jak wierzysz, że trafię kiedyś do jakiegokolwiek kolekcjonera to gratuluję beztroskiej fantazji i nadzieji godnej bardzo moherowego mohera.  Na razie doświadczenie wskazuje na to, że stopień otwartości galerników i tzw specjalistów jest zerowy.  I to nie chodzi o to, że robię z siebie ofiarę - już dawno się z tym pogodziłem, kryzys, bieda i do tego świadomosć istotności jednego podstawowego pytania: dlaczego niby moją akurat wyobraźnią ma sobie ktokolwiek zawracać głowę? Są inni kreatywni, bardziej komunikatywni, mili i normalni. Jest masa zdolnych ludzi, pracowitych i pomysłowych ale jesli nie robią czegoś praktycznego to muszą liczyć się z tym, że będą biedni...  Sztuka to utopia w biedzie wszelkiego rodzaju, kiedy rynku sztuki nie ma, kiedy jest skarłowaciały, nie działa tak jak powinien kiedy zwyczajnie ignoruje sie artystów. I to nie chodzi o pretensje, akurat nie jestem zdania, że za wszelka cenę trzeba bronić tych urojonych landów, tych wysp nonsensu, wymyślonych królestw i bynajmniej nie wynika to z niskiego poczucia własnej wartości ale ze świadmości tego jakie są relacje między ludźmi, jak niewielka garstka chce się wgryźć w cudzy miąższ mając swój przepyszny lub zwyczajnie mając perspektywe pewniejszego, dużego zysku za sparawą kogoś innego. Jest naprawdę wielu ludzi w których warto inwestować i nie czuję się od nich lepszy i jestem przekonany, że w ludzi kreatywnych inwestycja przynosi większą korzyść niż inwestowanie w  GMO. Kreatywność potrzebuje tylko cieplarnianych warunków i mam takie, idealistyczne być może wyobrażenie, że każdy ma w sobie mikrokosmos, który może w odpowiednich okolicnzościach, przy iskrze zapalnej rozpyknąć się czarownie w kosmos. Kończąc - każdą swoją pracę szanuję, pielegnuję i staram się wykonywać prace na coraz trwalszych materiałach o ile mogę sobie na to pozwolić, kolekcjonuję się i kumuluję to jak jakiś Henry Darger, lepię tą swoja norę jak Kurt Shwitters, toczę tękulke odchodów jak jakiś żuk gnojarz... Nie chcę sprzedawać tego za groszę licząc, że nabierze wartości, z jednoczesną świadomością, że jak potencjalny kupiec usłyszy ode mnie cenę, ode mnie nieznanego artysty wariata, cenę, która jest dla mnie realna i bez naciągania oddającą ilość wysiłku i cenę materiałów to prędzej puknie sie w czoło, odwróci na pięcie obrażony że mam go za naiwnego niż zrobi przelew... Niech spierdala. Naprawdę nie muszę tego nigdy sprzedać. Peace and love - to wszystko co mam do powiedzenia ;)